- دیباچه 1
- پیشینه اخلاق تبلیغات بازرگانی 5
- اشاره 5
- تعریف اخلاق تبلیغات بازرگانی 5
- اهمیت اخلاق تبلیغات بازرگانی 7
- اهداف اخلاق تبلیغات بازرگانی 8
- دیدگاه ها درباره اخلاق تبلیغات بازرگانی 9
- اشاره 15
- اشاره 15
- فصل اول: عوارض فردی 15
- 1. عوارض جسمی 15
- 2. عوارض روانی 16
- 1. اقتصاد خانواده ها 18
- اشاره 18
- فصل دوم: عوارض اقتصادی 18
- 2. اقتصاد کشور 19
- اشاره 19
- ب) نقش تبلیغات در تنظیم تولید 21
- اشاره 23
- 1. نگرش ها 23
- 3. عادت ها 26
- 4. باورها 27
- 5. گروه های مرجع 28
- 6. سبک زندگی 30
- 7. زبان 31
- 8 . پوشش 33
- فصل اول: تبلیغات بازرگانی در تجارت 39
- اشاره 39
- اشاره 39
- بررسی قاعده «لاضرر» درباره تبلیغات بازرگانی 40
- تدلیس در تبلیغات بازرگانی 41
- دروغ در تبلیغات بازرگانی 42
- تبلیغات بازرگانی و دنیاگرایی مردم 44
- فصل دوم: تبلیغات بازرگانی و عدالت اجتماعی 47
- اشاره 47
- 1. مسئول بودن برابر خدا 50
- اشاره 50
- مسئولیت دست اندرکاران امر تبلیغات 50
- ٢. مسئولیت در برابر خود 51
- 4. مسئولیت در برابر دیگر موجودات 52
- آداب تبلیغات بازرگانی1 53
- 1. زینت نکردن کالا 53
- اشاره 53
- اشاره 55
- فصل اول: خط مشی ها 55
- اشاره 55
- 1. رعایت ارزش های اسلامی و فرهنگی جامعه 55
- 4. در نظر گرفتن رفاه تمامی افراد جامعه 61
- 5. پاسخ گویی به نیازها و ایجاد نکردن نیازهای کاذب 62
- 6. نداشتن دید ابزاری نسبت به انسان ها 66
- 7. پرداخت نکردن هزینه های گزاف برای تبلیغات 69
- اشاره 73
- 1. انعکاس ساده زیستی به جای تجمل گرایی 73
- فصل دوم: اصول 73
- 2. تبلیغ قناعت به جای اسراف 74
- 3. انعکاس کار و تولید به جای رفاه زدگی و مصرف گرایی 76
- 4. تبلیغ نکردن مدگرایی 79
- 5. ترویج نکردن بیگانه پرستی و خودکم بینی 81
- 6. پرهیز از دامن زدن به چشم و هم چشمی ها 83
- 7. ترویج نکردن پرخوری و شکم بارگی 84
- 8. پرهیز از دروغ 85
- 9. پرهیز از اغراق 86
- 11. دادن اطلاعات کافی درباره محصول 87
- 10. پرهیز از فریب و نیرنگ 87
- 12. سوءاستفاده نکردن از یافته های روان شناسی برای تسلط بر مخاطب 88
- 13. استفاده درست از جاذبه ها 90
- اشاره 90
- ج) جاذبه خنده و طنز 91
- ب) جاذبه احساسی 91
- د) جاذبه ترس 92
- ه) جاذبه اخلاقی 94
- و) جاذبه دو جنبه ای و یک جنبه ای 95
- 15. مقایسه نکردن کالای خود با کالای رقیبان 96
- 14. تبلیغ نکردن کالاهای زیان آور 96
- 16. بدگویی نکردن از کالای رقیبان 97
- 17. پرهیز از نمایش غیرواقعی کالا 98
- 18. پرهیز از تکرار زیاد تبلیغ برای کالاهای غیرضروری 99
- 20. نداشتن بدآموزی برای کودکان 100
- 23. پیش گیری از پیدایش احساس حقارت کودک در تبلیغات کالاهای مربوط به کودکان 104
- 24. پرهیز از تکرار زیاد تبلیغ مربوط به کودکان 105
- 25. استفاده از واژگان فارسی در تبلیغ کالا و پرهیز از اصطلاحات نامأنوس خارجی 106
- 26. استفاده نکردن از نام های غربی برای کالاها 107
- 27. استفاده نکردن از زنان و دختران با هدف جذابیت بخشی آگهی 108
- 28. پوشش و آرایش متناسب با ارزش های اسلامی و عرف جامعه 112
- 29. توهین نکردن به فرد، گروه، قشر یا قومیتی خاص 115
- 30. رعایت عفت کلام، ادب و احترام 116
- 31. نشان دادن عطوفت و رحمت به جای خشونت و قساوت 117
- 32. پخش نکردن روابط ناصحیح بین افراد خانواده 118
- 35. تحقیر نکردن کالای ایرانی در برابر کالای خارجی 120
- 34. تبلیغ نکردن و نشان ندادن کالاهای حرام 120
- 37. ترویج فرهنگ حفاظت از محیط زیست 121
- 36. استفاده نکردن از موسیقی های مبتذل 121
- 38. تناسب زمانی میان پخش آگهی با نوع کالای تبلیغی 122
- صدا و سیما و تدوین منشور اخلاقی 123
- اشاره 123
- پرسش های مردمی 125
- پرسش های کارشناسی 125
ایران به نمایش درآمده اند، دارای این استعاره های پیچیده نبوده اند و بخش زیادی از آنها برای فروش سخت در نظر گرفته شده اند که با گفتمانی ساده، ویژگی های کالا، درجه مرغوبیت و کاربردهای احتمالی آن را برای خریدار یادآوری می کند. این سادگی گفتمانی، شاید به دلیل دسترسی نداشتن به دیگر گفتمان ها از جمله پژوهش های بازاریابی در شناخت نیازها، رؤیاها و شیوه های زندگی مطلوب، گوناگون باشد.(1)
8 . پوشش
همان گونه که در بحث گروه های مرجع گفته شد، در برخی تبلیغات می کوشند از افراد خوش پوش برای معرفی محصول خود استفاده کنند. استفاده از افراد خوش پوش به عنوان گروه مرجع، بیش از هر چیز بر نوع پوشش مخاطبان تأثیر می گذارد.
در کشورهای غربی، تولیدکنندگان لباس و سازندگان مد تلاش می کنند با به کارگیری افراد معروف و محبوب، محصول خود را معرفی کنند که این نوع تبلیغ، اثر بسیار چشم گیری در انتخاب نوع لباس در کشورهای غربی دارد. برای تبلیغ لباس های مربوط به زنان نیز از وجود زنانی با زیباترین آرایش های ممکن و به صورت نیمه عریان در حالی که لباس مربوطه را به تن دارند، استفاده می کنند.
در ایران، هر چند استفاده از افراد خوش پوش تا حدی رایج است، ولی به طور کلی تبلیغ لباس در میان تبلیغات بازرگانی تلویزیونی نسبت به دیگر کالاها، بسیار کمتر است و تنها در برخی ایام سال، مانند روزهای بازگشایی مدرسه ها، تبلیغ البسه شدت می یابد. باید گفت تبلیغ لباس در شبکه های استانی، بیشتر از شبکه های سراسری است. البته در تبلیغات، به دلیل حساسیت زیادی که مسئله پوشش در دین اسلام و در فرهنگ مردم ایران دارد، استفاده از چهره های آن چنانی برای تبلیغ یک لباس خاص دیده نمی شود.
1- همان، ص 211.