نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 28

زیبایی ها، کمال ها و پاکی ها.

صبر در برابر مصیبت

صبر در برابر مصیبت

عصر عاشورا، میدان نبرد از رزم آوران بنی هاشم و دیگر اصحاب باوفای حسین تهی گشته بود و حسین، قهرمان این میدان، یکّه و تنها در برابر سیاه ترین سپاه تاریخ، فریاد «هَلْ مِنْ ناصرِ یَنْصُرُنی» سر می داد تا طنین آن، انسانیّت و وجدان های خفته را بیدار کند: «آیا حق طلب و دادخواهی هست که به خدا روی آورد؟ آیا کسی هست که از حرم رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم دفاع کند؟ آیا فریادرسی هست که به خاطر خدا، به یاری ما بشتابد؟».

شگفتا از این سقوط و انحطاط بشریت که گویی مسخ شده اند! حقیقت را می بینند و ندایش را می شنوند، ولی جز سکوت پاسخی ندارند. آری، آن قدر بر دل هایشان، سیاهی نشسته است که نه می بینند و نه می شنوند.

هنگامی که امام در آخرین دعوتش، پاسخ منفی شنید، به خیمه گاه برگشت تا با اهل بیتش، وداع کند. همگان از خیمه ها بیرون دویدند و دور امام حلقه زدند و صدای شیون و گریه بلند کردند؛ زیرا این آخرین دیدارشان با خورشید بود.

امام، فرزند شیرخوارش را طلبید تا با او هم وداع کند. هنگامی که او را آوردند، حضرت جلو خیمه ها نشست و کودک خردسالش را که از شدت عطش در گرمای سوزان کربلا، بی تاب شده بود، به دامن گرفت. امام می خواست در این واپسین لحظه ها، از او بوسه برگیرد که ناگاه از سوی