سیره اخلاقی علما صفحه 12

نقل است حاج شیخ عباس قمی، کتابی بسیار ارزشمند به نام منازل الاخره نوشته بود که فردی به نام شیخ عبدالرزاق مسئله گو، هر روز پیش از ظهر، در حرم حضرت معصومه(س) از روی این کتاب برای مردم می­خواند و مردم به ویژه کربلایی محمدرضا، پدر حاج شیخ عباس قمی از این مطالب لذت می­بردند. یک روز کربلایی محمدرضا به خانه آمد و به شیخ عباس گفت: ­ای کاش تو نیز مثل این واعظ بودی، می­توانستی به منبر بروی و این کتاب را بخوانی. حاج شیخ عباس قمی می­فرماید: «چند بار تصمیم گرفتم به پدرم بگویم این کتاب نوشته خود من است، ولی هر بار، از گفتن حقیقت خودداری کردم و چیزی نگفتم و فقط به ایشان عرض کردم: دعا بفرمایید که خداوند به من نیز توفیق عنایت فرماید!».(1)

٭ ٭ ٭

فقیه و دانشمند وارسته، حضرت آیت الله حاج سیدمحسن خرازی درباره آقا شیخ مرتضی زاهد می­گوید: ایشان اخلاصی بسیار والا داشت، اخلاصی که برای همه ظاهر و محسوس بود. هر کس با ایشان اندکی هم­نشین می­شد، به خوبی برایش آشکار می­شد این بزرگوار، فقط و فقط خدا را در نظر دارد. این اخلاص در تمام شئونات زندگی ایشان دیده می شد. همه نشست ها و برخاست­ها و همه کارهای آقا شیخ مرتضی برای خدا بود و کسی که این گونه اخلاص داشته باشد، خدا می­داند به چه درجات و مقاماتی دست می­یابد.(2)

٭ ٭ ٭