سیره اخلاقی علما صفحه 130

در این آخر عمر، خود را غنی و ثروتمند کنم و نامم از طومار فقرا محو گردد و روز قیامت از اجر و پاداش آنان محروم شوم؟».(1)

٭ ٭ ٭

سیدعلی مدرس، فرزند حاج سیدعلی رضا مدرس یزدی می گوید: وقتی سیدعلی رضا نه ساله بود، پدرش از دنیا رفت. پس از فوت پدر، فقر اقتصادی خانواده وی شدت یافت، به گونه ای که نمی توانستند بیشتر از ساعت هشت یا نه شب چراغ را روشن نگه دارند. به همین دلیل، او بیشتر با نور مهتاب درس می خواند که پس از مدتی چشم هایش دچار مشکل شد.(2)

پرهیز از اسراف

پرهیز از اسراف

دکتر محمود بروجردی نقل می کند: هیچ گاه در خانه حضرت امام یک چراغ اضافه روشن پیدا نمی کردید. بعضی مواقع، امام مشغول دیدار با شخصیت ها و افراد بودند که ناگهان متوجه می شدند چراغی بی دلیل روشن است، آن گاه بدون آنکه به دیگران امر کنند، خودشان بلند می شدند و می رفتند چراغ را خاموش می کردند یا اینکه هنگام وضو گرفتن یک قطره آب اضافی مصرف نمی کردند. ایشان حتی در فاصله شست وشوی دست راست و چپ و کشیدن مسح سر، شیر آب را می بستند.(3)

حجت الاسلام صادق احسان بخش نیز می گوید: حضرت امام هیچ گاه اسراف نمی کردند. اگر ایشان می خواستند دارویی بخورند و یک لیوان آب برایشان می آوردند، اگر نصف آن را استفاده می کردند، کسی حق نداشت نصف دیگر را دور بریزد و باید از آن استفاده می کردند. این خط مشی، تمرینی است برای خودسازی که امام از اول جوانی رعایت می کردند.(4)

1- سیمای فرزانگان، صص 398 و 399.
2- نک: ستارگان حرم، ج 11، صص 193 و 194.
3- پاسدار اسلام، دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، دی 1362، ش 25، ص 57.
4- نک: سرگذشت های ویژه از زندگی امام خمینی رحمه الله، ج3، صص 51 و 52.