سیره اخلاقی علما صفحه 72

احیای سنت حسنه

احیای سنت حسنه

آیت الله مرعشی نجفی می­گوید: «وقتی در قم ساکن شدم، کسی در حرم مطهر حضرت معصومه(س) نماز صبح را اقامه نمی کرد. من تنها کسی بودم که از شصت سال پیش، یک ساعت قبل از طلوع فجر به حرم می رفتم و حتی در زمستان و شب­های برفی این کار را ترک نکردم. در شب هایی که کوچه­ها پر از برف بود، همراه خودم پارویی می­بردم و راه را باز می­کردم و پشت در حرم می­نشستم تا خادم، در را باز کند. درآغاز امر، فقط من خودم تنها نماز می­خواندم تا اینکه کم کم یک نفر به من اقتدا کرد. سپس اندک اندک تعدادی آمدند و جماعت آغاز شد.» به این ترتیب، این نماز جماعت تا آخرین روزهای حیات ایشان ادامه داشت.(1)

تربیت دینی

تربیت دینی

آیت الله حاج سید محسن خرازی درباره آقا شیخ مرتضی زاهد می­گوید: یکی از ویژگی­های ایشان، مربی بودنش بود. ایشان بسیار سازنده بود. او به حقیقت مربی بود؛ یعنی افراد را بسیار خوب تربیت می­کرد و با خدا پیوند می­­داد و با آن پیوندی که میان افراد و خدا پیدا می­شد، آنها به راه می­آمدند و دگرگون می شدند. در جلسه­های ایشان نیز قشرهای گوناگونی چون عالمان، مجتهدان، تاجران، کارمندان اداره­ها و دیگر افراد شرکت می­کردند. یک سری از جلسه­های ایشان در آغاز مغرب، با نماز جماعت شروع می­شد (نمازهای ایشان نیز طولانی بود). سپس مقداری تعقیبات به جا می­آورد و پس از آن، تا دو ساعت برای مردم صحبت می کرد. افراد حاضر در جلسه نیز تا آخر می­نشستند و با دقت به حرف های ایشان گوش می­دادند.(2)