سیره اخلاقی علما صفحه 80

ندهد، چه کار می­کنید؟ او گفت: ما توی منزل می­نشینیم و جایی نمی رویم. گفتم: من اگر پیش­نماز باشم و رضاخان لباس را ممنوع کند، همان روز با لباس تغییر یافته به مسجد می­آیم و به اجتماع می­روم. نباید اجتماع را رها کرد و از مردم دور بود».(1)

٭ ٭ ٭

خانم زهرا اشراقی، نوه امام می گوید: دکتر ها می گفتند امام، خودشان می خواستند بروند. هر جا را درست کردیم، جای دیگری بیمار شد. دکتر عارفی گفته بود: هر چه ما تک زدیم، بدن امام پاتک زد. آن روز دایی(حاج احمدآقا) برای ما صحبت کرد و گفت: آقا شانس [زنده ماندن] ندارند، باید دعا کرد، فقط دو درصد شانس دارند. شب، ما در بیمارستان بودیم. خانم خیلی گریه می کردند. به دکترها گفتند: مثل اینکه نه دعا های ما و نه کوشش شما...! دکتر ها گفتند: باید باطری در قلب کار بگذاریم! از آقای خامنه ای و دیگران اجازه این کار را گرفتند. صبح آقا به دکترها گفته بودند: «من می دانم زنده نمی مانم. اگر مرا برای خودم نگه داشته اید، به حال خودم بگذاریدم، اما اگر برای مردم است، هرکاری می خواهید بکنید».(2)

حجت الاسلام انصاری کرمانی نیز درباره عشق امام به مردم نقل می کند: «روزی امام به مدرسه فیضیه آمدند. مردم باخبر شدند و دور ماشین امام را گرفتند. سربازی ماشین امام را رها نکرد تا امام از ماشین پیاده شد. سپس به طرف امام دوید و صورت ایشان را گرفت و به سمت