عاقبت به خیری صفحه 40

امامان معصوم علیهم السلام واسطه فیض الهی در دنیا و آخرت هستند و کسی که با ایشان رابطه ای نداشته باشد، بی تردید از رحمت الهی بهره ای نخواهد داشت. آن بزرگواران در قیامت، میزان شناسایی بهشتیان از دوزخیان هستند. پس کسی که دشمن آنها باشد و با دانستن مقام آنها، مقامشان را انکار کند، حتی اگر نامه اعمالش پر از عبادت و پرستش خداوند باشد، باز هم گرفتار بدعاقبتی می شود و چیزی جز خشم، غضب و عذاب الهی برای وی در پی نخواهد داشت.(1)

_ابوالفرج_ از _قسام بن اصبغ بن نباته_ روایت کرده است که گفت: من مردی را از قبیله _بنی دارم_ می شناختم که چهره ای زیبا و صورتی سفید داشت. پس از واقعه کربلا او را دیدم که چهره اش سیاه شده بود. به او گفتم: تو مردی خوش سیما و سفیدرو بودی. چه شد که این گونه سیاه گشته ای؟ گفت: من جوان نورسی از همراهان حسین علیه السلام را در کربلا به قتل رساندم که در پیشانی اش جای سجده دیده می شد. از آن روز تا به حال آن جوان هر شب به بالینم می آید و گریبانم را می گیرد و به سوی دوزخم می کشاند و من چنان در خواب از وحشت فریاد می کشم که همه همسایگان صدایم را می شنوند.(2)

در پایان این مطلب، «خوارج» را می توان برجسته ترین نمونه بدعاقبتی