زلال زندگی: سیری در سیره نبوی صفحه 20

به یارانش سفارش می کرد: «تفریح و بازی کنید؛ همانا من دوست ندارم که در دین شما خشونتی دیده شود».(1)

شوخی

_حسین، پسر زید_ می گوید:«از امام باقر† پرسیدم: پدر و مادرم فدایت باد! آیا پیامبر شوخی هم می کرد؟ فرمود: ... از مهربانی او به پیروانش آن بود که با آنان شوخی می کرد تا بزرگی اش چنان برای آنها جلوه نکند که بدو ننگرند».(2)

امام صادق(ع) نیز هدف شوخی حضرت را «شاد کردن مخاطب»(3) بیان می کند، نه ریشخند و تحقیر کردن دیگران برای زبان آوری و گرم کردن مجلس.

_عبدالله_، پسر _حارث_ می گوید: «کسی را شوخ تر از رسول خدا ندیدم».(4)

عایشه می گوید:«حضرت بسیار شوخی می کرد و می فرمود:­ آفریدگار درباره شوخی راستگو بازخواست نمی کند».(5)

حضرت از _ابوهریره_ خواست تا با عرب ها شوخی نکند. روزی ابوهریره کفش حضرت را ربود و آن را نزد خرمافروش گرو گذاشت و خرما گرفت.

1- [1] . جامع الصغیر، ج 1، ص 239؛ کنزالعمال، ج 15، ص 212.
2- [2] . مستدرک الوسائل، ج 8، ص 498.
3- [3] . بحارالانوار، ج 8، ص317؛ دعائم الاسلام، ج 2، ص 468؛ صحیح ابن خزیمه، ج 2، ص 323؛ نوادر، ص 159.
4- [4] . اصول کافی، ج 6، ص 360؛ بحارالانوار، ج 16، ص 267؛ مجمع الزوائد، ج 4، ص 67.
5- [5] . بحارالانوار، ج 62، ص 26؛ مجمع الزوائد، ج 4، ص 67؛ معجم الکبیر، ج 22، ص 340.