زلال زندگی: سیری در سیره نبوی صفحه 39

برای احترام، بانوان فرزنددار و بی فرزند را با کنیه(1)  خطاب می­کرد.

برای احترام به احساسات مثبت زنان، به مردان می فرمود:

«کسی که میان مادر و فرزندانش جدایی افکنَد، پروردگار در بهشت میان او و محبوبانش جدایی می افکنَد».(2)

«کسی جز بزرگوار، زنان را گرامی نمی دارد و کسی جز فرومایه به آنان توهین نمی کند».(3)

حضور در صحنه­ های اجتماع

_رُبیعْ_، دختر _معوذ انصاری_ می گوید: «در کنار پیامبر می جنگیدیم. مردمان را سیراب می کردیم و زخمی ها را مداوا. کشتگان را به شهر برمی گرداندیم».

_اُم عطیه_ می گوید: «هفت جنگ در کنار پیامبر بودم. پشت­سر مسلمانان حرکت می کردم. برایشان غذا می پختم. مجروحان را مداوا و از بیماران مراقبت می کردم».

انس می گوید: «بانوان آب می آوردند و مجروحان را مداوا می کردند».

انس می گوید: «در نبرد حنین، اُم سُلَیم، خنجری با خویش حمل می کرد. حضرت با دیدن او و خنجرش پرسید: [قضیه] این خنجر چیست ای امّ سلیم؟

1- [1] . کنیه، نامیدن پسران و مردان به «ابو ...» و دختران و زنان به «ام ...» است که در فرهنگ عربی نشانه احترام نهادن به آنها است.
2- [2] . سنن ترمذی، ج 2، ص 376؛ مستدرک (حاکم)، ج 2، ص 55؛ مسند احمد، ج 5، ص413.
3- [3] . جامع الصغیر، ج 1، ص 632؛ کشف الخفاء، ج 1، ص 386؛ کنزالعمال، ج 16، ص 371.