- پیشگفتار 1
- سکونت گاه 4
- در خانه 5
- آداب خوردن 6
- نوشیدن 14
- آقایان 17
- آراستگی 17
- بانوان 18
- تفریح 19
- خوش خلقی 19
- شوخی 20
- مدیریت زمان 22
- تشویق به تشکیل خانواده 23
- موریانه های فتنه 24
- رشد دادن یکدیگر 24
- خوش خُلقی 25
- پروانههای آشتی 25
- کتک نزدن همسر 26
- تأمین اقتصادی 27
- رعایت عفاف 27
- کار در خانه 28
- همسران 29
- پرداخت مهریه 29
- خانه؛ چشمه آرامش 30
- منزلت شوهر 31
- پاداش بزرگ! 34
- محبت به فرزندان 35
- رنج هووداری! 35
- احترام به آنان 38
- حضور در صحنه های اجتماع 39
- فراگیری دانش 40
- کودکان 42
- پسران 45
- دختران 45
- کهنسالان 48
- خویشاوندان 54
- تذکر 56
- الف) فارسی 58
همچنین می فرمود: «هرگاه یکی از شما وارد خانه اش شود، سلام کند؛ چون این کار، برکت را فرود می آورد و فرشتگان با وی الفت می گیرند».(1)
در خانه
در خانه اش، خجول تر از دوشیزگان بود؛ از اهل خانه نه غذایی می طلبید و نه علاقه اش به خوردنی ها را بیان می کرد. اگر غذایش می دادند، می خورد. آنچه می دادند، می پذیرفت و آنچه نوشیدنی می دادند، می نوشید. چه بسا خود برای خوردن و نوشیدن برمی خاست.(2)
در خدمت کارهای خانه بود و در تکه تکه کردن گوشت با اهل خانه همکاری می کرد.(3) بیشتر دوخت و دوز می کرد.(4)
چون به خانه می آمد، وقت خود را به سه قسمت تقسیم می کرد: بخشی برای خدا؛ بخشی برای خانواده و بخشی برای خود. آن ساعت را که به خود اختصاص داده بود، بین خود و مردم تقسیم می کرد. ابتدا خواص را به حضور
1- [1] . وسائل الشیعه، (چ اسلامیه)، ج 5، ص 319.
2- [2] . سنن النبی، ص 173.
3- [3] . بحارالانوار ، ج 16، ص 227؛ تحفه الاحوذی، ج 7، ص 161؛ سنن ترمذی، ج 4، ص 66؛ مسند احمد، ج 6، ص 49.
4- [4] . جامع الصغیر، ج 2، ص 387.