سحر خیزی صفحه 28

ی) حکیم الهی قمشه ای رحمه الله، غرق تماشای حیرت

این عارف به حق پیوسته، در سحرگاهان، حالاتی روحانی با معبود خویش داشت. ایشان پس از برخاستن در سحر و انجام نوافل سحرگاهی، چشم به ستارگان و آسمان می دوخت و به تأمل فرو می رفت. ایشان می فرمود: «آسمان رمزی از عالم بی نهایت و موجب اتصال روح به لامکان می شود».

همسر ایشان _ طیبه الهی (قربتی) _ نقل می کند: «(ایشان) نیمه شب از خواب برمی خاست و پس از نوافل و نماز شب در صحن خانه قدم می زد و به سیارات و ستارگان آسمان چشم می دوخت و از شگفتی های جهان هستی لذت می برد».(1)

استاد حسن زاده آملی که از شاگردان نزدیک این حکیم الهی است، درباره ایشان می نویسد: «به خلوت شب و بیداری سحر و گفت وگوی با ماه و ستارگان بسیار انس داشت و قسمت اعظم غزلیاتش در این موضوع است...». در نغمه الهی چهل و چهار بیت درباره شب آورده که چشم شب نشینان بساط قرب دوست بدان روشن می گردد. مطلعش این است:

شب آمد، شب رفیق دردمندان

شب آمد، شب حریف مستمندان

شب آمد، شب که نالد عاشق زار

گهی از دست دل گاهی ز دلدار(2)