میانه روی در دوستی و دشمنی
این امری مهمّ است که اهل بیت علیهم السلام ما را بدان متوجّه و آگاه کرده اند و سزاوار هر انسانی است که آن را در دوران زندگی اجتماعی خود نصب العین خویش قرار دهد و در معاشرت با مردم آن را چراغ راه خود سازد. این امر همان میانه روی در دوستی و دشمنی و خودداری از زیاده روی در آنهاست.
آری هرگاه کسی را دوست می داری در دوستی وی زیاده روی مکن و همه آن چیزهایی را که در دل داری و در اندیشه ات می گذرد برای او مکشوف مساز، چه ممکن است که در آینده این دوست با تو دشمن گردد. همچنین هرگاه با کسی دشمنی داشتی در آن زیاده روی مکن و در عداوت با او تلاش و کوشش بسیار به کار مبر چه ممکن است در آینده همو دوست تو گردد.
جامعه ما بزرگترین گواه بر این مطلب است چه بسیار دوستانی که دشمن شدند، و چه بسا دشمنانی که دوست گردیدند.
سرور اوصیاء امام علی بن ابی طالب علیه السلام به این امر دقیق تصریح کرده و فرموده است: «دوست خود را به آهستگی دوست بدار شاید روزی دشمن تو شود، و دشمنت را به آرامی دشمن بدار شاید روزی دوست تو شود».(1)
نیز فرموده است: «همه محبّت خود را برای دوستت به کار گیر لیکن همه اطمینان
1- بحارالانوار،71/177.