غفلت، علل و آثار آن صفحه 120

می ترسید.» وقتی کنیز به درون خانه برگشت، آقایش، بشر، شراب به دست بر سر سفره بود. پرسید: چرا دیر آمدی. او هم ماجرای سخن گفتنش با آن فرد در بیرون خانه را بازگو کرد. بشر که حدس زده بود گوینده آن سخن کیست، به قصد دیدار امام با پای برهنه از خانه خارج شد تا خود را به حضرت رسانید. آن گاه از ایشان عذر خواست و از شرمندگی نزد آن حضرت گریست و به دست آن حضرت از گذشته خود توبه کرد.(1) از این جریان و نیز اشعاری که بشر در بیان وضعیت روحی خود پیش از توبه سروده است،(2) برمی آید که او هر چند برای مدتی غفلت زده و گناه آلود بوده، ولی قلبی کاملاً تیره نداشته است. ازاین رو، هشدار امام را با گوش جان پذیرا شد. از آن پس، او را بشر حافی (پا برهنه) نامیدند.

امیرمؤمنان علی

علیه السلامخطاب به برخی یاران بی وفایش می فرماید:

سخنان حکمت بر شما می خوانم، ولی از آن می رمید و با پند رسا اندرزتان می دهم، پس پراکنده می شوید.(3)

راز این ناشنوایی را حضرت علی علیه السلام در وصف انسان دنیاگرا چنین

1- . محمدباقر موسوی خوانساری، روضات الجنات، بیروت، الدراسات الاسلامیه، 1411 ه . ق، چ 1، ج 2، ص 126؛ منتهی الآمال، ج 2، ص 190. برخی گفته اند: «او را حافی» نامیده اند، چون همیشه پا برهنه بود و سببش هم به ظاهر این بوده است که پا برهنه به خدمت امام موسی علیه السلام دویده بود. برخی نقل کرده اند که وقتی سرّ پابرهنگی او را از خودش پرسیدند، در پاسخ گفت: «وَ اللّهُ جَعَلَ لَکُمُ اْلأَرْضَ بِساطاً؛ خداوند زمین را برای شما فرش گسترده ای ساخته است.»نوح: 19 ازاین رو، ادب نباشد که بر بساط شاهان با کفش روند.
2- . نک: روضات الجنات، ص 128.
3- . نهج البلاغه، خطبه 97، صص 141 و 142.