گزیده معراج السعاده صفحه 113

مذموم بدورند.

خیزو وداعی بکن ایّام را

از پی دانه مکش این دام را

خط به جهان درکش و بیغم بزی

دور شو از دور و مسلّم بزی

برای درمان حسد، این مرض جانکاه، در ناپایداری جهان تامّل باید کرد که نه محسود بماند نه حسود. هر دو بزودی دنیا را رها می کنند و در پیشگاه عدالت حق حاضر می شوند. نگاهی به گذشتگان این دیار ما را به بی قراری این متاع فریبنده زود گذر واقف می سازد.

آخر همه کدورت گلچین و باغبان

گردد بدل به صلح چو فصل خزان شود.

دوّم توجّه به این نکته که همه نعمتها را خداوند - بنا به مصالحی - به بندگان خود ارزانی می دارد و محسود را در این میانه نه تقصیری است و نه نقصانی از حسدِ حاسد به او می رسد؛ تنها روسیاهی برای حسود باقی می ماند:

اگر تیغ عالم بجنبد زجای

نبرّد رگی تا نخواهد خدای

در قرآن کریم آمده است: لِکُل اَجَلٍ کِتابٌ؛ «برای هر زمانی کتابی است معین.» (رعد/38). و کُلُّ شَی ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ؛ برای هر چیزی در نزد خدا اندازه مشخصی است» (رعد/ 8).

بنابر این به حسد حاسد نعمتی از محسود - جز به امرو مشیّت حق - زایل نمی شود. و زمان مقدّر الهی پس و پیش نمی گردد. بدبخت حسود است که در دنیا

به عذاب حسد دچار است و چون از محسود بدگویی یا غیبت می کند یا به او تهمت می زند اعمال صالحه و نیک حاسد در روزنامه عمل محسود نوشته می شود و خود دست تهی به عرصه قیامت حاضر می گردد، همچون بازرگانی ورشکسته و پاکباخته. آن که به درد حسد دچار است باید به خدای منعم توجّه کند و همه چیز را از او بداند و نسبت به محسود خود زبان به مدح و نصیحت بگشاید و کم کم به او و دیگران بفهماند که از این صفت ناپسند جان و روح خود را آزاد کرده است: