گزیده معراج السعاده صفحه 129

دیگران را آشکار کنی و آنان را رسوا سازی؟!

در قیامت خطاب می شود به بنده ای که در صحرای محشر می آید و گریه می کند. از وی می پرسند چرا گریه می کنی؟ می گوید از رسوایی خود گریانم. از خداوند مهربان به وی خطاب می رسد: تو در دنیا معصیت می کردی و می خندیدی خداوند بر معصیت تو پرده کشید، چگونه امروز که معصیت نمی کنی و گریه می نمایی تو را رسوا خواهد کرد؟

خداوند متعال می فرماید: من محاسبه بندگان می کنم که تنها من به عیوب بندگان آگاهم. باید بندگان من عیب خود را ببینند و از عیب دیگران چشم بپوشند:

ای خنک جانی که عیب خویش دید

هر که عیبی گفت آن بر خود خرید

غافل اند این خلق از خود ای پدر

لاجرم گویند عیب یکدگر

هر کسی گر عیب خود دیدی زپیش

کی شدی فارغ وی از اصلاح خویش

هر که کسی را رسوا کند خود نیز رسوا می گردد و هر که عیب کسی را فاش کند عیب او نیز فاش می گردد. پس بکوش که چشم از عیوب مردمان بپوشی و اگر به کار لغو و ناشایست از برادر مسلمان خود رسیدی کریمانه از آن بگذری. چنان که در قرآن کریم آمده است:

وَ اِذا مَرّوا باللغْوِ مَرّوا کِراماً؛ «هرگاه به عمل لغوی از مردم می گذرند با بزرگواری از آن می گذرند» (فرقان/ 72).

راز داری: راز، امانت است باید در نگهداری امانت برادر خود کوشید. حضرت

صادق علیه السلام فرمود: نگاهداری راز و کتمان اسرار از صفات پسندیده و نتیجه قوّت نفس و شهامت است:

مردان خدا در پوشیدن راز، بویژه، در آنچه مربوط به افراد و برادران بود؛ جدیّت خاص داشتند. از حضرت امیرالمؤنین علیه السلام منقول است که فرمود: مردان حق نه فاش کننده اسرارند و نه بردارنده پرده از کار مردم، از جفا و آزار و ریا دورند و از خود نمایی مهجور.