گزیده معراج السعاده صفحه 147

امثال اینها. ریا از مهلکات و از گناهان کبیره است. خداوند متعال در وصف ریاکاران در قرآن عظیم می فرماید: فَویلٌ لِلْمُصلّین الذین هم عَنْ صَلوتِهِم ساهُون وَ الّذینَ هُمْ یُراؤنَ؛ «پس وای بر آن نماز گزارانی که در نماز سهل انگار و فراموشکارند آنان که ریا می کنند» (ماعون/ 5 و 6).

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمود: سخت ترین چیزی که بر شما می ترسم شرک اصغر

است و آن ریا و تظاهر است. خداوند از عبادتی که برای دیگران باشد و یا دیگران را در عبادت خدا شریک سازد؛ بیزار است. و نیز پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: ریاکار را در روز قیامت به چهار نام می خوانند: کافر - فاجر - غادر و خاسر یعنی کسی که عملش فاسد است و اجرش باطل. می گویند: برو و پاداش خود را از کسانی بگیر که برای آنها عبادت کرده ای.

از حضرت باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: نگهداری عمل خیر مشکلتر است از انجام دادن آن عمل. عرض کردند نگهداری عمل چگونه است؟ فرمود: کسی صله رحم یا انفاق می کند و احدی را در آن عمل به غیر از خدا منظور نظر ندارد؛ پس ثواب آن اعمال پنهانی برای او ثبت می شود. بعدها آن عمل را آشکارا ذکر می کند؛ ثواب آن عمل پنهانی که بسیار است محو می شود و بجای آن ثواب عمل آشکار ثبت می گردد.

اگر بنده عمل خیر خود را پنهان دارد ثواب جزیل برای او نوشته می شود و خدا آثار خیر آن عمل را ظاهر می سازد.

کسانی که طالب تقرّب به پروردگارند باید سعی کنند؛ عمل خود راتنها برای خدا انجام دهند و مردمان را در آن شریک نسازند؛ چنان که در قرآن کریم آمده است:

فَمَنَ کانَ یَرجو لِقاءَ ربّه فَلیَعْملْ عَمَلاً صالِحاً و لا یُشرِکْ بِعبادَهِ رَبّهِ اَحَداً؛ «پس هر کس دیدار پروردگار خود را امید می بندد، باید کرداری شایسته داشته باشد و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد.» (کهف/ 110).