گزیده معراج السعاده صفحه 153

آنکه می خواهی مردم به تو میل کنند. گاه پنداری که مذمّت خود می کنی ولی در حقیقت از خود مدح می نمایی، گاه تواضع می کنی در صورتی که قصد تو فخر فروشی است بر دیگران. افراد مغرور چند طایفه اند:

1 - کسانی هستند که به راهها و مذاهب فاسد رفته اند و غفلت دامن آنها را

گرفته است. اینان باید بدانند که آدمی دچار سهو و نسیان و غفلت می شود. باید در باره مذاهب دیگر هم تحقیق کرد؛ امید که دین حق و راه صحیح باز شناخته شود.

2 - کسانی هستند که در دریای شهوات و لذّات غرق اند و چون عیش و لذّت دنیا را نقد می دانند و می گویند: این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار. از عالم آخرت غافلند. اگر فکر کنند که کار طبیب حاذق این است که مریض یا حتی شخص سالم را از خوردن فلان غذای لذید نقد گاه منع می کند تا در آینده دچار مرض نگردد. کار چنین طبیبی عین حکمت است. علاوه بر این عیش دنیابه کدورت و کثافت آمیخته است به خلاف لذّات اخروی که سلطنتی است بی زوال و راحتی است بی رنج و ملال.

بعضی مردم گمان می کنند؛ دنیا امری است یقینی و آخرت امری است احتمالی. چنین مردمی از زمره کفّار محسوب می شوند. اینها کسانی هستند که زندگی چند روزه دنیا آنان را فریفته است. خداوند متعال در باره چنین کسان می فرماید: وَ ذَرِ اَلَّذینَ اتَّخَذوادِیْنَهُم لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الحَیوهُ الدُّنیا...؛ «و واگذار آن کسانی را که دین خویش را بازیچه و لهو گرفته اند و زندگانی دنیا فریبشان داد...» (انعام/70).

دسته دیگر کسانی هستند که نعمت دنیا به آنها روی آورده و دچار غرور گشته اند و می گویند: خدا ما را دوست داشته است که این نعمتها را به ما داده و بیقین در آخرت هم ما را مشمول لطف و رحمت خود قرار خواهد داد. غافل از اینکه این نعمت و ثروت مایه ابتلاء و امتحان است و مردان خدا از این ثروتها و مکنت های زودگذر دوری می کرده اند و هرگز آخرت خود را به دنیا نفروخته و مغرور نشده اند: