یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 10

الکبِیرُ وَ التَّجَبَُرُ وَ مَحقَرَهُ النَّاس؛ مبدأ و منشأ این غضب، تکبر و خودخواهی و کوچک شمردن مردم است.

ریشه غضب این است که ما خودخواه و خودمحور هستیم. به همین خاطر است که ناراحت میشویم.

دردسرهای «من»

خیلی روان و ساده بگوییم. ریشه غضب این «من» است. به این منِ او برخورده که خشمگین شده است. می گوید: خدا دعای من را مستجاب نکرده است، پس من دیگر نماز نمی خوانم. من او مشکل دارد. چون من را تحویل نگرفته است، با او قهر می کنم. چون به من، او اهانت کرده است، عصبانی شده است؟

چطور است که اگر به صد نفر دیگر اهانت کنند، آب از آب تکان نمی خورد؟! اگر گناه را دوست نداری، همه جا باید همین طور باشد. اگر به دیگران هم اهانت کنند، باید ناراحت شوی.

اگر غیبت هزار نفر را بکنند، آب از آب تکان نمی خورد، امّا اگر بگویند بالا چشم شما ابرو است، حال شما به هم می خورد. معلوم می شود این «من» است که اسباب دردسر شده است. به خاطر این «من» با خدا به هم می زنیم و بداخلاقی می کنیم. با خلق خدا به هم می زنیم. می گوید: چرا من را دیر دعوت کرده است؟ چرا با من خداحافظی نکرده است؟ این من هر چقدر بزرگتر باشد، بیشتر حال ما بد می شود.