یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 154

دوست دارند، او را بغل می کنند، فشار می دهند. زبان بسته درد می کشد، ولی نه به خاطر گناه، بلکه چون او را دوست دارند.

خدا هر کسی را که دوست دارد، بیشتر به او تلنگر می زند. می خواهد فراموش نکند که من تو را دوست دارم. ناله او را بلند می کند، تا «یا رب و «یا الله» بگوید.

فرمود: شما مرد بلا نیستید، از خدا هیچ وقت بلا نخواهید. اما وقتی بلا آمد، تسلیم باشیم، دست بلند کنیم، خود را نزدیک تر کنیم، به سجده بیفتیم. تن دهیم. وقتی تن دادیم، راحت می شویم.

سوز و ساز

مرحوم آقای دولابی می فرمودند: دوای سوز ساز است، بسوز و بساز. اصلاً شما با هر چیزی که ساختنی و تن دادی، آن را باطل کردهای. اگر یک پهلوانی می خواهد من را زمین بزند، وقتی که من خود را زمین انداختم، تمام می شود. اصلا من مغلوب شما هستم. مغلوب که شدی تمام می شود.

دوای سوز ساز است. با هر سوزی که بسازی، آن سوز از بین می رود. اگر به بلا تن دادی، به بیماری تن دادی، به فقر تن دادی، آن را باطل کرده ای. خدا برای من فقر قرار داده است، من زحمت خود را کشیدم، واقعا مبارزه هم کردم، ولی فقر هست. دست من نیست. شما وقتی ساختی آن را باطل کرده ای. با حکمت و علم و معرفت، بلاها باطل و هموار می شود.