یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 207

نورانیت خیر رساندن

در حالات یکی از عرفا نقل کرده اند که داشت از محلی عبور می کرد. دید گبری، در برف و یخبندان دانه می باشد. پرسیدند: چرا دانه می پاشی؟ گفت: من دیدم این پرنده های زبان بسته در این برف و یخ دانه ای پیدا نمی کنند. بیچاره ومستأصل می شوند. گفتم: به این پرنده ها خیر برسانم، دانه پاشیدم.

این شخص می گوید: من تعجب کردم. این آدم گبر است و اصلاً چیزی را قبول ندارد و به حال او متأثر شدم که کاش مؤمن بود، کاش مسلمان بود.

می گوید: همان سال یا سال دیگر به حج مشرف شدم. دیدم همین. آقا به حج آمده است. در کنار خانه کعبه او را زیارت کردم. گفتم: تو همان شخصی نیستی که در برف و یخبندان دانه می پاشیدی؟ گفت: چرا، به برکت خیر رساندن به پرنده ها، قلب من نورانی شد و خدا دست مرا گرفت و هدایت کرد و الآن هم می بینی که به مکّه آمدهام و دور خانه محبوب طواف می کنم.

حقیقت دین

این حقیقت دین است که انسان خیر خود را به دیگران برساند، به دیگران محبت داشته باشد. این محبت ما را می کشاند.

اصلا حقیقت دین محبت است، محبّت به خدا. محبت به خدا، یعنی این که انسان به بنده های او خدمت کند، خیرخواه و دلسوز آنها باشد. این یک مسیر میانبر است.