یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 209

بار اوّل که مرجعیت به ایشان محوّل شد، پول شهریه نداشت که شهریه طلاب را بپردازد. منزل خود را فروخت و شهریه داد! این خیلی عجیب است. سخاوت ایشان عجیب فوق العاده بوده است. وقتی شهریه نمی رسید، از افراد مختلف قرض می گرفتند و می فرمودند: من یقین دارم قرض مرا متدینین و علما می دهند. خاطر من جمع است و مردم هم به من اطمینان دارند. یعنی انسان خود را به زحمت بیندازد که کار مردم راه بیفتد، به دیگران خیر برساند.

گذشت

در حالات ایشان نوشته اند: شخصی یک نفر از فرزندان ایشان را در نماز با چاقو از پا در آورد. حکومت او را دستگیر کرد و می خواست او را اعدام کند، ولی ایشان فرمودند: من ولی دم هستم. من میبخشم. و او را بخشیدند. و این از صفات برجسته ای است که آدم می تواند از خود بگذرد و گذشت کند.

پولهای خورد قلک

یکی از بزرگان نقل می کردند که پدر من آن موقع در نجف درس می خواند. پدرم می فرمود: مرحوم سید ابو الحسن یک روزی به من فرمودند: اگر مشکلی بود، به من خبر بده. من در خدمت شما هستم. آدم به طلبه ها شهریه می دهد، ولی به بزرگان باید محترمانه محبّت کرد.