یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 22

اسم را داشته باشد؛ کبیر و متکبر. کبیر یعنی بزرگ است و متکبر یعنی کسی که بزرگی زیبنده اوست. فقط اوست که کبیر است. این دو اسم مخصوص خداست. پیغمبر خدا فرمود: چه کسی بود که گفت: من هستم؟ این من هستم را باید از زبان و زندگی خود کنار بگذاریم. باید این من خود را بشکنیم.

البته اگر کسی واقعاً هیچ گونه قصد منیّتت نداشته باشد، اشکال ندارد. سعی کنیم اصلاً لفظ آن را هم به کار نبریم. «من» لفظ زیبایی نیست. از منم منم خودداری کنیم. فرمودند: من هستم مخصوص خداست. خداست که می گوید من چنین و چنان هستم. جمال مطلق است، کمال مطلق است.

در حدیث قدسی آمده است که خدا غرقگاهی دارد که منطقه ممنوعه است. یعنی مخصوص خداست. و آن کبریایی و عظمت و بزرگی خداست. رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمودند:

یَقُولُ الله تَعالی الکِبریَاءُ رِدَائِی وَ العَظَمَهُ إزاری فَمَن نازَعَنی فی واحد مَنهُما القَیتُهُ فی جَهَنَّمَ(1)؛ خدای تعالی می فرماید: کبریا و بزرگی زیبنده من است و عظمت از آن من است. پس هرکس در یکی از اینها با من در ستیزد، او را در جهنم افکنم. کبریایی و بزرگی فقط مخصوص خداست. هیچ کس، حتّی انبیا نباید آن را به خود نسبت بدهند. اگر گاهی یک خطوری به ذهن آنها می کرد، خدا چنان بر آنها سخت می گرفت که سابقه نداشته است.