یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 227

با اتّصال به قرآن و خدا و اولیای خدا، مدام روزنه هایی باز می شود که دریا دل می شویم، بزرگ می شویم. هرچه می توانیم با انسانهای تنگ نظر و کوچک کمتر بنشینیم.

انسان اگر با بزرگان بنشیند، بزرگ می شود. دیر متلاطم می شود. هم دیر به جوش می آید و هم سر ریز نمی کند. راه اساسی برای کسی که دیگ غضب او به جوش آمده، این است که شعله آتش را کم یا خاموش کند.

کنترل خشم

دیگی که به جوش می آید، اگر سر ریز نکند، مثل آدمی است که عصبانی می شود، ولی عصبانیت خود را کنترل می کند. ولی اگر سر ریز کرد، یعنی به دیگران پرخاشگری و تندی و بد زبانی کرد، به حقوق دیگران تعدّدی کرده است.

اوّلاض باید سعی کنیم به حقوق دیگران تعدی نکنیم، از آن مهم تر این که با خود مقابله کنیم که عصبانی نشویم. این عصبانی شدن برای اعصاب و فکر و قلب و همه وجود ما ضرر دارد.«وَالْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ»؛(1) یعنی باید کاری کنند تا خشم خود را فرو ببرند و خاموش کنند.

همه خشمها و عصبیت ها ریشه در منیت دارد. یعنی به من ما بر می خورد.