یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 255

حجاب چهره جان

گاهی این من واقعی و حقیقی ما زیر گرد و غبار غفلتها و روزمرگی های ما گم می شود. به قول حافظ:

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی

غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

یعنی در این کثرتها و منها و خودی ها گیر کرده ایم. حجاب طبیعت و گرد و غبار منیت، حقیقت ما را پوشانده است.

حجاب جهل و ریاست و مقام، دیدگان حرّ را پوشانده بود. اول در مقابل امام حسین علیه السلام ایستاد، ولی لحظه آخر بت خود را شکست و حجاب را برطرف کرد. او فرمانده سپاه عمر سعد بود. به او پست و مقام میدادند، جایزه می دادند، ولی این پرده پندار خیال خود را شکست و به طرف امام حسین علیه السلام آمد و خداگونه شد. در یک لحظه تمام غبارها را از خود دور کرد، منیت ها و انانیتها را در هم کوبید و به درجات بالای بهشت نائل شد.

انسان باید در سحر و نیمه های شب سر سجاده بنشیند و با خود و خدای خود خلوت کند. یک مقدار فکر و خیال را از خود دور کند. آن وقت خود واقعی کم کم نمایان می شود. اگر ما خود را پیدا کنیم و یک دمی با خود بنشینیم، لذتی از این بالاتر نیست. از همه نزدیک تر به ما خود ما هستیم. این عجیب است که ما از خود غافل می شویم. در آیات قرآن آمده است:

«نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ»(1) خدا را فراموش کردند و او نیز آنان را دچار خودفراموشی کرد.