یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 290

بزنم، این از اصل گناه بدتر است. یعنی هم گناه می کند، هم اصرار بر گناه دارد و هم گناه خود را توجیه می کند. اصلا گاهی بدعت می گذارد و گناه را واجب می داند. می گوید: لازم است ناسزا بگویم، لازم است چنین و چنان کنم.

هیچ وقت گناه را توجیه نکنید. کسی که می گوید ربا حلال است، این از اصل ربا بدتر است. چون بدعت است. شراب خوردن گناه بزرگی است، ولی توجیه شرابخواری، یا حلال کردن شرابخواری از اصل گناه بالاتر است.

چاه عمیق عُجب

بعضی چیزها هست که خطر آن از اصل گناه بیشتر و بدتر است. یکی از آنها غرور است. آن قدر غرور و خود محوری و خودخواهی بد است که گاهی باعث می شود خدا لطف و عنایتش را از بندۂ مؤمن خود کم کند تا در چاله گناه بیفتد و غرورش در هم شکسته شود؛ چون به حدی خودخواه و مغرور و خودبین شده و خود را بالا و برتر می بیند که دیگران را تحقیر می کند و کوچک می بیند. امام صادق علیه السلام فرمودند:

إِنَّ اَللهَ عَلِمَ أنَّ الذَّنبَ خَیرُ لِلمُؤمِنِ مِنَ العُجبِ وَلَؤ لَا ذَلِکَ مَا ابتُلِیَ مُؤمِنُ بِذَنبٍ؛(1) خداوند می داند که گناه برای مؤمن بهتر از عجب

و خود پسندی است و اگر چنان نبود، هیچ مؤمنی گرفتار گناه نمیشد. یعنی چاله گناه نسبت به چاله عجب و غرور عمق کمتری دارد. آسیب عجب جدی تر است. لذا گاهی خدا لطف می کند تا زمین بخورد و بلند