یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 292

شیطان می گوید: عجب غلطی کردم! اگر می دانستم، او را به این گناه نمی انداختم. اگر آلوده به گناه شدیم، زمین خوردیم، نامید نشویم، بدانیم که این گناه وسیله ای است که ما بالا برویم.

بزرگی می فرمود: هر زمین خوردنی زمین خوردن نیست و هر بالا رفتنی بالا رفتن نیست. شیطان بالا رفت، معلم ملائکه شد، در آسمان چهارم عبادت کرد، اما سرنگون شد و زمین خورد. فطرس ملک زمین خورد. ترک اولایی مرتکب شد و پر و بال او سوخت. به گهواره امام حسین علیه السلام پناهنده شد، توبه کرد و دربان امام حسین علیه السلام شد. تمام سلامها و پیغام هایی که مردم به امام حسین علیه السلام می دهند، او واسطه رساندن آنهاست. او نوکر امام حسین علیه السلام شد.

پس هر زمین خوردنی زمین خوردن نیست. هر بالا رفتنی هم بالا رفتن نیست. خطر آن بالا رفتنی که غرور بیاورد، بسیار بسیار بیشتر از گناه است. البته باید مراقب باشیم یک وقت گناه را توجیه نکنیم.

اکراه در گناه

ما چه وقت از گناه منفعل و شرمنده می شویم؟ وقتی که گناه را دوست نداریم و نمی خواهیم گناه کنیم. وگرنه کسی که مصرّ است و با میل و رغبت گناه می کند، پشیمان نمی شود. توبه هم نمی کند. این همان چاه عمیق است.

گاهی از روی اکراه گناه می کنیم و سر خود را پایین می اندازیم. مؤمن همیشه همین طور است. یعنی از روی میل و رغبت گناه نمی کند.