یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 335

ملاقات خدا بیشتر شوق بیشتری پیدا می کرد. این ابتلائات بر بدن و نفس است، ولی روح و جان خوشحال است.

اصحاب امام حسین علیه السلام سختی نیزه و شمشیر را حس نمی کردند، از بس شوق و عشق و محبت خدا در دل آنها بود. رسول خدا صلی الله علیه وآله در توصیف اصحاب حضرت سید الشهدا علیه السلام به آن حضرت خطاب فرمودند:

وَیُستَشهَدُ مَعَکَ جَماعَهُ مِن أَصحابِکَ لا یَجِدُونَ اَلَم مَسَّ الَحدید؛(1) گروهی با تو شهید می شوند که درد نیزه و شمشیر را در خود احساس نمی کنند.

از بس خدایی شده بودند، لذّت هم می بردند. چون بدن ما برای دنیاست. این بدن باید خرج روح و راه خدا شود.

گریزگاه انسان

در هر صورت به فرموده امیر المؤمنین علیه السلام همه ابتلائات برای این است که تکبر را از دلها بیرون کند و ذلت را در نفوس ما بکارد.

وَ لِیَجعَلَ ذَلِکَ أَبوَاباً فُتُحاً إِلَی فَضلِهِ وَ اَسباباً ذُلُلاً لِعَفوِه؛ برای این که آن آزمایش را درهای گشوده به سوی فضل و احسان خود و وسائل آسان برای عفو و بخشش خویش قرار دهد. ما خیلی آقازاده نیستیم که به زبان خوش به سوی او برویم. اگر خدا فشار اقتصادی روی ما نمی گذاشت، یا بیماری نبود، فکر ارتباط با خدا