یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 340

است. خدا مؤمن را به گناه مبتلا می کند، مثل این که حضرت آدم به ترک اولی مبتلا شد، تا غرور او را نگیرد.

تکیه بر عبادات

عبادت کار خوبی است، ولی آدم نباید به عمل خود تکیه کند، باید به خدا تکیه کند. چه کسی از این که نماز صبح نخوانده ناراحت می شود؟ آن کسی که نیت داشته، زنگ هشدار هم گذاشته، ولی بیدار نشده، بعد شرمنده و منقلب می شود. ولی کسی که بی نماز است، شرمنده نمی شود. نه شرمندگی دارد، نه نماز خوانده، هیچ چیز ندارد. بنابراین، ما باید عبادت کنیم، منتها غرور ما را نگیرد.

عابدی چند سال عبادت کرد. بعد گوسفندی به عنوان هدیه به درگاه الهی قربانی کرد. این هدیه به درگاه الهی، در زمان امت های سابق مرسوم بود. قربانی او از طرف خدای متعال رد شد. خطاب شد که این قربانی به درد ما نمی خورد. حالا نیت او بد بوده، غرور داشته، تکبر داشته، هر چیزی که داشته، خدا از دل او آگاه تر است. پذیرفته نشد.

بعد از این که این هدیه در درگاه الهی پذیرفته نشد، زانوهای غم را بغل کرد و به سر خود زد و گفت: «مِن قِبَلِکَ أُوتِیت؛ هر چه هست مربوط به خود توست.» خدا خدای خوبی است، خدای سخت گیری نیست. اگر این هدیه تو را قبول نکرده، رمز آن این است که من مشکل دارم، من بد هستم،

من ناقابل هستم.