یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 346

«فَبِئْسَ مَثْوَی الْمُتَکَبِّرِینَ»؛(1) و چه بد جایگاهی است جای متکبران این چه رذیله ای است که کم آن هم باعث می شود، انسان بهشت نرود. کم آن هم خطرناک است.

در مقابل، تواضع، فروتنی، کوچکی، شکستگی، کیمیای عجیبی است که گناهان را ذوب می کند، موجب می شود اعمال ما قبول گردد، بلاها باطل شود و صلح و آشتی بین ما و خدا ایجاد می کند. یعنی همان طور که کبر و غرور ریشه تمام بدیهاست، افتادگی، تواضع، فروتنی و ادب ریشه تمام خوبیهاست.

درد بی درمان

تکبر و خودخواهی و خودبرتربینی، انسان را به سوی هلاکت سوق می دهد. امام صادق علیه السلام می فرماید:

مَن أُعجِبَ بِنَفسِهِ هَلَکَ؛ کسی که به خود ببالد، هلاک می شود.

وَمَن أُعجِبَ بِرَأیِهِ هَلَک؛(2) و هر کس استبداد به خرج دهد، نابود

می شود. کسی که خودبین و خودخواه باشد، کسی که می گوید: هرچه من می فهمم همان درست است، حرف حرف من است، من از همه بهتر می فهمم و دیگران را به حساب نمی آورد، کسی که اهل مشورت نیست و

می شود.