یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 368

یعنی مانی هستیم، توخالی هستیم. این نی اگر هزار سال هم باشد، صدایی از آن در نمی آید، مگر کسی تفسی در آن بدمد. وقتی در آن دمیده شد، صدای آن نی زن از آن بیرون می آید. ما همه مثل نی توخالی هستیم، آن نوای الهی و دم الهی است که از ما ظهور و بروز می کند، وگرنه ما با مرده چه فرقی می کنیم؟

اگر آن دم الهی و آن روح الهی که در او دمیده شده، گرفته شود، هیچ و پوچ می شود. اگر خدا به جسم ما هم نظر نکند، آن هم محو و نابود می شود. یعنی ما عدم محض هستیم.

بشنو از نی چون حکایت می کند

وز جداییها شکایت می کند

از نیستان تا مرا ببریده اند

از نفیرم مرد و زن نالیدهاند

این اشاره به «إِنَّا للهِ وَإِنَّا إِلَیهِ راجِعُونَ» دارد. یعنی ما نزد خدا بودیم. در آن نیستان در محضر حق تعالی بودیم. ما را از آنجا جدا کردند. دور افتادیم. باز به همانجا برمی گردیم. اگر بدانیم از کجا آمده ایم، اگر شوق آنجا در ما باشد، تمام این سختی های دنیا پوچ و سبک می شود. ما برای جای دیگری هستیم. در اینجا یک زندان و قفسی برای ما درست کرده اند. ما را از نیستان جدا کرده اند و در غربت دنیا گرفتار شده ایم.

ظاهر و باطن ما

یک معنای دیگر «لَا حَولَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللهِ الَعِلیَّ العَظِیمِ» که بزرگان فرموده اند و برگرفته از روایات است، این است که حول، یعنی ظاهر، قوّه