یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 389

منقلب بودم. غرور من را خالی کرد. منقلب بودم. گاهی اشک می ریختم که من چه دارم؟ دست من خالی است. من بیچاره و درمانده هستم.

بدهکاری به خلق و خالق

این است که خوبی ها را باید به خدا نسبت بدهیم. اگر به خدا نسبت دادی، غرور تو را نمی گیرد و پله پله بالا می روی. ولی تا خود را می بینی، درجا می زنی، یا عقب گرد می کنی. یعنی توفیقات سلب می شود و خطر عجیبی دارد. آدم پرتوقع می شود، پرگلایه می شود، از خدا شاکی می شود، از خلق الله شاکی می شود که چرا احترام من را نمی گیرند؟ مدام افسردگی و ناراحتی

اگر ما خود را بدهکار دیدم، به خلق، به خدا، به همسر، به اولاد، به زیر مجموعه خود، خیلی راحت زندگی می کنیم. دیگر توقع و انتظار نداریم. ولی اگر بگویم من چنین و چنانم و برای خود یک شخصیتی قائل شوم، اول دعوا و نزاع و اختلاف و درگیری و ناراحتی است.

اگر می خواهیم کدورت های ما از بین برود، ضعف اعصاب ما از بین برود، باید خود را در مقابل خدا و بندگان خدا ناچیز بینم و فروتنی کنیم. باید بدانیم که دست خالی و فقر محض هستیم.

«وَمَنْ جَاهَدَ فَإِنَّمَا یُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِیٌّ عَنِ الْعَالَمِینَ»(1) وهر که بکوشد، تنها برای خود می کوشد؛ زیرا خدا از جهانیان سخت بی نیاز است.