یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 79

لَا یَدخُلُ الجنَّهَ مَن کَانَ فِی قَلبِهِ مِثقَاُل حَبَّهٍ مِن خَردَلٍ مِنَ الکِبرِ؛(1) هرکس در دلش به اندازه قسمتی از دانه خردل کبر باشد، وارد بهشت نمی شود.

بعضی از چیزها زیاد آن خطرناک است، امّا بعضی از چیزهایک ذره از آن هم خطرناک و مهلک و نابود کننده است. یعنی ایمان را از بین می برد.

کسانی که یک ذره تکبّر و غرور دارند، نمی توانند وارد بهشت شوند. قبل از بهشت باید آنها را ببرند تمیز کنند. در روایت آمده است: افراد متکبر مثل مورچه محشور می شوند و زیر دست و پا آنها را له می کنند تاغرور آنها از بین برود.

کسانی که خود را در دنیا می شکنند، راحت هستند. ولی اگر نشکنند، آنها را می شکنند. اگر هم شکسته نشوند، به آتش جهنّم می روند.

متکبر به بهشت راهی ندارد

ذرّه ای از تکبر مانع ورود به بهشت است. سرّ آن هم خیلی واضح است. برای این که اگر در بهشت جای من و تو باشد. من بگویم: تو عقب تر برو. تو چرا اینجا آمدی؟ چرا خدا به تو بیشتر داده است و به من کمتر؟ باهم دعوا می کنیم.

بهشت جای یگانگی است. جای انس و محبت است. اصلاً آنجا یک ذره غرور و تکبر هم معنا ندارد؛ چون یا با خدا درگیر می شود، یا با بندگان