یک گام تا خدا : مباحثی پیرامون تکبر و خودخواهی صفحه 88

خدای مهربان بعد از نقل داستان قارون که طغیان کرد، یاغی شد و منیت نشان داد، نتیجه گیری می کند. می فرماید: این بهشتی که ما خلق کردیم، این خانه آخرت و خانه ابدیّت، مخصوص کسانی است که ارادهٴ علوّ در روی زمین نداشته باشند. خودبرتربینی و استکبار و غرور و تکبر نداشته باشند و اراده فساد هم در روی زمین نکنند.

می فرماید: حتّی ارادهٴ علو و برتری هم نباید داشته باشید. ممکن است من پایین بنشینم، ولی پیش خود می گویم: ای کاش آن بالا می نشستم! من

رئیس نشدم،ولی دوست دارم که رئیس شوم.میگوید:نباید اراده آن را هم

بکنید. اراده علو هم نکنید. نه فقط بالا نروید، بلکه اراده آن هم در دل تو نباشد. «لا یُریدُونَ عُلُوّاً». این آیه خیلی مهمی است.

آرزوهای بر باد

امام صادق علیه السلام وقتی این آیه را تلاوت می فرمودند، مثل ابر بهار گریه می کردند و می فرمودند:

ذَهَبَت وَ اللهِ الأَمَانِیُّ عِندَ هَذِهِ الآیَه؛(1) به خدا سوگند، با وجود این آیه، همه آرزوها بر باد رفت. یعنی ریشه همه آمال و آروزهای دنیا، خواب و خیال های دنیا، غرور و تکبرهای دنیا، با این آیه کنده می شود. خدا می گوید: هر کس در روی زمین اراده برتری و غرور و تکبّر و تفاخر دارد، او را به بهشت نمی برند.