حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 112

پس از ذکر خدا

در روایات ما آمده که بعد از ذکر خداوند ذکری بالاتر از ذکر محمد و آل او علیهما السلام نداریم. ذکر اهل بیت علهما السلام ذکر خداوند است. دوستی آن ها دوستی خداوند است. یاد آن ها یاد خداوند است. تعریف آن ها تعریف خداوند است. اگر کسی آن ها را رد کند، خداوند را رد کرده است. خداوند نام آن ها را در کنار نام خودش قرار داده است. اول می فرماید: «اشهد ان لا اله الا الله» بعد «اشهد ان محمد رسول الله» بعد «اشهد ان علیا ولی الله». ولایت رمز شیعه است.

خداوند می فرماید:

«قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّی؛ رستگار شد کسی که خودش را تزکیه کرد. و در آیه بعد می فرماید: «وَذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّی »؛(1) یعنی هر کس که نام

خداوند را برد، نماز بخواند. البته معنای صلاه از جهت لغت یعنی دعا، اما فعلا صلاه حقیقت شرعیه در نماز شده است که عبادت مخصوص است.

وقتی از امام رضا علیه السلام درباره این آیه سؤال کردند، حضرت فرمودند: این عسر و حرج است که انسان بعد از نام خداوند نماز بخواند. بعد فرمودند: معنای آیه این است که بعد از نام خداوند بر محمد و آل محمد صلوات بفرستید.(2)

تکیه بر تقوا و دانش

امید ورجای انسان باید به خداوند باشد. حضرت زهراعلیه السلام در مناجات خود می گوید: