حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 113

یا الله انت المنی و فوق المنی؛(1) خداوندا، تو آرزو و امید من و فوق آرزو و امید من هستی! امید به علم و تقوا و مال و مقام همه از بین رفتنی است. عدالت مؤمن این است که فقط به خداوند توکل می کند، نه به تقوا و دانش و علم و فهم.

امام راحل رحمت الله علیه می فرمودند: من یک دفعه حافظه ام را از دست دادم، به طوری که شهر و مملکت خود را هم از یاد بردم. چون همه محفوظات در یک گوشه مغز انسان است. یکی از رفقا می گفت: شب عید فطر مشغول نماز هزار قل هو الله شدم. پانصد قل هو الله را گفتم. بعد قل هو الله را فراموش کردم. هر چه به ذهن فشار آوردم، یادم نیامد. من هم سلام نماز را دادم. یکی از بزرگان شش سال آخر عمرش حافظه خود را از دست داده بود. دیگر از خانه بیرون نمی آمد؟ چون همه کوچه و خیابان را فراموش کرده بود. اسم بچه های خودش را هم فراموش کرده بود. اما عبادت و نماز را فراموش نکرده بود.

نعمت فراموشی

امام صادق علیه السلام می فرمایند: فراموشی را خداوند به انسان می دهد. این یکی از نعمت های خداوند است. اگر کسی جوانش از دنیا برود و فراموش نکند، همیشه ناراحت و گریان است. یا اگر حرف های بد دیگران و بدی ها را مردم فراموش نکند، مشکلاتی درست می شود. باید به وسیله فراموشی، مصیبت ها را فراموش کنیم وگرنه خواب و خوراک از انسان گرفته می شود. انسان اگر اعلم علما باشد، ولی حافظه نداشته باشد، همه زندگی او مختل می شود.