هر وقت انسان از خواسته خودش گذشت، درهای رحمت خداوند باز می شود. اگر انسان خواست خودش را برای خداوند رها کند، خداوند خیلی به او عنایت می کند. آن که خدا بخواهد، خیلی خوب می شود. بندگی یعنی همین.
خواست خدا و خواست بنده
اصبغ بن نباته از امیر المؤمنین علیه السلام نقل می کند که خداوند به حضرت داوود علیه السلام وحی فرمود:یا داود ترید و أرید و لا یکون إلا ما أرید فان اسلمت لما أرید أعطیتک
ماترید و إن لم تسلم لما أرید اتعبتک فیما ترید ثم لا یکون إلا ما أرید؛(1) ای داوود، تو می خواهی من هم می خواهم. و نمی شود مگر آنچه من می خواهم. پس اگر تسلیم آنچه من خواستم باشی، آنچه تو بخواهی عطا می کنم. و اگر در برابر آنچه من می خواهم تسلیم نشوی، تو را در زحمت و رنج افکنم در آنچه می خواهی. آن گاه نباشد مگر آنچه من می خواهم. انبیا خیلی زرنگ بودند. از همان روز اول گفتند: خدایا، هرچه تو می گویی تسلیم هستیم. خداوند می فرماید: هر که مطیع من شود، من هم تسلیم او می شوم. ما نمی خواهیم حرف خداوند را گوش کنیم. خداوند می فرماید: اگر شما تسلیم من شدید، من هم در اختیار شما قرار می گیرم. می فرماید: تو اراده می کنی، من هم اراده می کنم. اما خواسته های خداوند همه می شود. خواسته ما نمی شود. در تعقیب نماز مغرب می خوانیم:الحمد لله الذی یفعل ما یشاء ولا یفعل ما یشاء غیره ؛همه سپاس ها
1- التوحید للصدوق، ص 337؛ غررالحکم، ص 801 ؛بحارالانوار، ج 5، ص 104.