حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 119

قبطیه) بر زانوی چپ پیامبر. رسول خدا گاهی حسین را می بوسید و گاهی ابراهیم را. در همین میان جبرئیل از جانب خدا برای پیامبر وحی آورد. هنگامی که پیامبر از حالت وحی در آمد فرمود: «جبرئیل از جانب پروردگارم خبر آورد و گفت: ای محمد، خدای بزرگ بر تو درود می فرستد و می گوید: من بین این دو فرزند را برای تو جمع نمی کنم، یکی را فدای دیگری کن.»

آن گاه پیامبر نگاهی به ابراهیم کرد و گریست و نگاهی به حسین کرد و گریست. سپس فرمود: «مادر ابراهیم کنیز است. هر زمان از دنیا برود غیر من بر او غمگین نمی شود. و مادر حسین فاطمه است و پدرش علی،پسر عمویم و گوشت من و خون من. هرگاه او از دنیا برود دخترم بر او غمگین می شود. پسر عمویم (علی) بر او غمگین می شود و من نیز بر او غمگین می شوم. و من حزن و غم خود را بر حزن فاطمه و علی علیه السلام بر می گزینم. بنابر این، گفتم: ای جبرئیل، ابراهیم را قبض روح کن که او را فدای حسین کردم.» و پس از سه روز ابراهیم از دنیا رفت.(1) در این کار میلیون ها حکمت وجود داشت. هر چه را خدا بگیرد، صدها برابر بالاتر را می دهد. خداوند می خواست برای پیامبرصلی الله علیه و آله و سلم ما پسری نماند که زمینه برای خلافت امیر المؤمنین علیه السلام درست شود. خداوند می فرماید: اگر تسلیم خواست من شوی، آنچه تو می خواهی به تو می دهم. خداوند می فرماید: من مطیع کسی هستم که تسلیم من شود اما اگر با خداوند کنار نیایی و تسلیم نشوی، درخواست های خودت تو را به