حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 121

اظهر الجمیل و ستر القبیح» است، می خواهد همین صفت هم در اولیا و دوستان خودش باشد. خداوند می خواهد اولیا و دوستانش قاضی الحاجات شوند. خداوند فوق این حرف هاست؛ چون در خداوند ترکیب نیست. او از صفت و موصوف بالاتر است. این صفات مال مخلوقات است. اگر انسان تسلیم خداوند شود، خدای متعال هم خدایی خودش را در اختیار انسان قرار می دهد. یک بزرگواری می فرمود: باید هر چه سرمایه داریم لنگ بخریم و در مقابل خداوند بیندازیم. وقتی به داش مشتی ها بگویی نوکرت هستم، او تو را نوچه خودش می کند و گرنه تو را نمد مال می کند. خداوند نمرود را با یک پشه از بین برد و فرعون را با آب. اصحاب فیل آمدند خانه خدا را خراب کنند، به امر خدا پرنده ها گل های کوچکی که در منقار داشتند، روی سر آن ها می انداختند و خودشان و فیل را از بین می برد. فقط یک نفر زنده ماند. آن هم برای این که خبر را برساند. شما هم اگر می توانید با خداوند دست و پنجه نرم کنید. همیشه باید این آیه قرآن را تکرار کرد:

«فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ »؛ (1)پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شدم، به داد من برس !یعنی خدایا، من مغلوب و شکست خورده تو هستم. مرا یاری کن! خداوند هم همین دست خالی بودن را دوست دارد. خداوند همین عجز و انابه را از بنده خود می خواهد.