حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 126

یکی از علما در حرم امام حسین علیه السلام خدمت امام زمان علیه السلام می رسد. متوجه می شود حضرت صورت نازنین خود را به ضریح مقدس جدش گذاشته و به پهنای صورت اشک می ریزد. جلو می آید دست های حضرت را می بوسد، عرض می کند: کدام یک از مصائب جدتان شما را چنین گریان کرده؟ حضرت می فرمایند: آن مصیبتی که مرا خیلی گریان می کند، مصیبت اسارت عمه ام زینب کبری علیه السلام است. حضرت زینب علیه السلام حدود پنجاه سال داشتند. هم مصیبت جدش را و هم پدرش را و هم مادرش و هم برادرانش را دیده بود. بی بی سخت ترین مصیبت ها را تحمل فرموده بود. صبری که در وجود نازنین او بود، در وجود هیچ بانویی نبود.

زن مگو مرد آفرین روزگار

زن مگو بنت الجلال اخت الوقار

همان حقی را که امام حسین علیه السلام بر دوستانش دارد، حضرت زینب علیه السلام هم دارد. وقتی اهل بیت امام حسین علیه السلام را از کنار گودال قتلگاه عبور دادند، همه خانم ها خود را از محمل ها به زمین انداختند. آمدند کنار جنازه های عزیزان خود .حضرت زنیب علیه السلام وقتی کنار بدن امام حسین علیه السلام قرار گرفت، با یک بدن بدون سر مواجه شد. بچه ها سؤال کردند: عمه جان، این بدن کیست؟ بی بی فرمود: این بدن بابای شما حسین علیه السلام است!