حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 131

مال و ریاست حلال مشکلات نیست. آن چیزی که حلال مشکلات انسان است و در دنیا و آخرت به درد انسان می خورد، محبت خداوند متعال و اولیای اوست. بقیه ی چیزها را باید به دست بگیری و فوت کنی؛ چون همه رفتنی هستند. پول و ریاست برای هیچ کس نمی ماند.

امیر المؤمنین علیه السلام می فرمایند: خدایا، دنیا و آخرت من تو هستی! سرمایه ی من تو هستی! اسلحه من گریه کردن برای توست! روز قیامت همه ی چشم ها گریان هستند؛ غیر از چشمی که در راه بندگی خدا بیدار بوده باشد. یا چشمی که از ترس خداوند گناه نکند.

روز قیامت بنده ای را به جهنم می برند. مژه های چشم او شهادت می دهند که این بنده ی تو به یاد جهنم افتاد و گریه کرد. دستور می رسد او را برگردانید. چشمی که از خوف خدا گریه کند، یا برای مصائب اهل بیت علیه السلام گریه کند، در آخرت گریان نیست. امام صادق علیه السلام فرمودند:«هر چشمی که برای مصائب ما گریان شود، حق ما خاندان را ادا کرده است.»(1)

امیر المؤمنین علیه السلام عرضه می دارد: خدایا، رحم کن به کسی که جز تو سرمایه ای ندارد.همه ی امید باید به خداوند باشد. البته این باعمل منافات ندارد. اگر کشاورزی دست روی دست بگذارد، بعد بگوید: امسال چند تن گندم برای من حاصل می شود، همه به او می خندند. باید بذر را بپاشد، بعد امیدوار باشد تا خداوند باران را بفرستد.

نزول برکات

در روایت آمده است: باران در هیچ سالی کمتر از سال قبل از آن نیست. اعمال خود انسان ها باعث می شود که برکات خداوند کمتر شود. خداوند