حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 132

بارانی که باید به زمین های مزروعی بفرستد به دریاها و کویرها می فرستد.

«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَی آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَیْهِمْ بَرَکَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَکِنْ کَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا کَانُوا یَکْسِبُونَ»؛(1)

و اگر مردم شهرها ایمان آورده و به تقوا گراییده بودند،قطعا برکاتی از آسمان و زمین بر ایشان می گشودیم.

ایمان و تقوا موجب می شود که درهای رحمت الهی به روی انسان باز شود. بعضی کاسب ها در آمد زیاد دارند، اما خداوند برکت را از آنها برداشته است. سابقا اگر کارگری روزی پنج تومان مزد می گرفت، زندگی او اداره می شد.حالا پول و در آمد زیاد است، اما زندگی آنها اداره نمی شود. پول آنها بر کت ندارد. برکت مربوط به گناه نکردن است. معصیت، بی برکتی می آورد. رحم کردن و انصاف داشتن، برکت می آورد.

ما در زمان جنگ در محاصره اقتصادی بودیم، همه دنیا به صدام کمک می کردند، اما چقدر از کمک های مردمی به جبهه ها می رفت. در مملکت ارزانی بود، با این که در حال جنگ و محاصره هم بودیم. حالا جنگ نداریم، محاصره هم نیستیم، اما تورم و گرانی همه را گرفته است. این مال گناه و بی انصافی است. متأسفانه بسیاری اهل دنیا شده اند.

پیش از این صبح که می شد، کاسب ها مشغول خواندن قرآن می شدند. این ها برکت می آورد. رحمت را نازل می کند. خداوند که عوض نشده است، همان خداوند است. قرآن می فرماید:

« إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ»؛(2)

در حقیقت خدا حال قومی را تغییر نمی دهد تا آنان حال خود را تغییر دهند.

یعنی خداوند نعمت هایی را که به کسی داده نمی گیرد، مگر این که