حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 181

جلوه های آن است. انسان نباید در دنیا جا خوش کند. جلوه های دنیا همه برای امتحان است. خداوند در قرآن می فرماید:

«إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَی الْأَرْضِ زِینَهً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»(1)در حقیقت ما آنچه را که بر زمین است، زیوری برای آن قرار دادیم، تا آنان را بیازماییم که کدام یک از ایشان نیکوکارترند.

یعنی ما مخصوصا جلوه های دنیا را زینت دادیم تا متوجه شویم چه کسی بهتر عمل می کند و مقصد را فراموش نمی کند. تمام جلوه ها و رنگ ها، باید خداوند را نشان انسان بدهد. جلوه ها و نعمت ها نباید ما را از منعم جدا کند.

شخصی بچه دار نمی شد. با نذر و نیاز خدا به او یک بچه داد. اسم او را نعمت الله گذاشت. بعد از مدتی الله را فراموش کرد. دیگر اسم او را نعمت صدا می زد.

در دام شرک

بعضی ها تا در هواپیما یا کشتی گرفتار می شوند، خداوند را خالصانه صدا می زنند. اما همین که مشکل برطرف می شود، خداوند را فراموش می کنند. فکر و ذکر آنها پول و دلار می شود.

حتی کمونیست ها هم وقتی گرفتار می شوند خداوند را صدا می زنند. اما وقتی گیر برطرف می شود، باز کافر می شوند. اکثر مردم دنبال دنیا و نعمت ها و امکانات مادی هستند. خداوند می فرماید: با این که مردم خداوند را قبول دارند، مشرک هم هستند.