حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 187

آسایش زندگی

امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند:

من اقتصر علی بلغه الکفاف فقد انتظم الراحه و تبوا خفض الدعه؛(1) کسی که به اندازه گذران زندگی اکتفا کند، به آسایش رسیده و به آرامش دست یافته است.

یکی از ثروتمندان می گفت: من مهمان یک پیرمرد و پیرزن فقیر بودم که نصف اطاق آنها خالی بود. در یک کاسه قدیمی گلی چای می خوردند. یک آبگوشت در همین ظرف های گلی خوردم که تمام لذت ها را در همان اطاق احساس کردم.

قدیمی ها خیلی راحت زندگی می کردند. وقتی یک جوان ازدواج می کرد، در یکی از اطاق های خانه پدرش زندگی می کرد. آنها قناعت داشتند. هر کس ایمان به خداوند بیاورد، قرآن می فرماید: ما به او حیات طیبه میدهیم.(2)

منظور از حیات طیبه قناعت است. قلب قانع، بهشت است. اگر انسان قانع نباشد آرامش ندارد. انسان هیچ وقت سیر نمی شود. آنها که ثروت بیشتری دارند، گله بیشتری از زندگی دارند.

شیطان هم گفت: اگر می خواهی در دنیا راحت باشی کفاف و عفاف داشته باش. اگر انسان از گرسنگی بمیرد، بهتر است از این که دست به سوی کسی دراز کند.