حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 193

بار هیزم جهنم

انسان در این دنیا هم می تواند بار هیزم جهنم خود را بر دوش بکشد ،اگر پوست کلفت است. اما اگر لطیف و نازک است، مانند کسانی که رحیم دل و مهربان هستند، باید بار گل و ریحان برای عالم دیگر حمل کند.

انسان های بی رحم آتش حمل می کنند. دنیا یک ساعت بیشتر نیست. چهل پنجاه سال از عمر ما گذشته است. بقیه آن هم می گذرد. اما کسانی که خود را اصلاح می کنند، اهل رستگاری و سعادت می شوند.

قیامت انسان از همین دنیا شروع می شود. اگر چراغ روشن شود، مردم از همدیگر فرار می کنند. این آشکار شدن باطن مخصوص قیامت نیست.

عده ای در همین دنیا آتش ابدی برای خود فراهم می کنند. عمر سعد برای ملک ری به کربلا آمد، اما به ملک ری نرسید. شب عاشورا تا صبح قدم می زد و مضطرب بود. از همین دنیا در عذاب بود و آرامش نداشت.

اما اصحاب امام حسین علیه السلام در بهشت بودند. شب عاشورا با هم شوخی می کردند. به همدیگر می گفتند که شما می دانید ما اهل شوخی نیستیم، ولی امشب شب حجله رفتن ماست.

امام حسین علیه السلام به عمر سعد ملعون فرمود: امیدوارم از گندم ری نخوری! او گفت: به جو آن هم قانع هستم. ولی نه به گندم ری رسید و نه به جو آن. وقتی ابن زیاد حکم حکومت ری را از او گرفت و پاره کرد و او را از دار الأماره بیرون کرد، سرش را زیر انداخت و گفت: چه کسی از من بدبخت تر است. بچه های کوفه او را سنگ می زدند و به عنوان قاتل امام حسین علیه السلام معرفی می کردند.