حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 210

کسی که خداوند را می خواهد، کار را هم برای خدا می کند. کم و زیاد جمعیت برای او فرق نمی کند. خوش به حال کسی که گمنام است. اگر مردم به شما محل نمی گذارند، این را باید غنیمت بشمارید. اگر به شما سلام نکردند، خوشحال باشید. چون انسان به سرعت به طرف خداوند می رود. انسان وقتی گمنام و سر در لاک خودش داشته باشد، خیر به دیگران هم می تواند برساند. لازم نیست خیلی اهل سخنرانی و شلوغ کاری باشیم.

نور طالب علم

طالب علم یعنی طالب خداوند. همه موجودات برای طالبان علم استغفار می کنند. حتی ماهیان دریاها هم برای طالبان علم استغفار می کنند

مرحوم آیت الله بهاء الدینی رحمت الله علیه می فرمودند: چه ربطی است بین طالب علم با ماهیان دریا و سنگریزه های بیابان ها که همه برای طالب علم استغفار می کنند؟! معلوم می شود طالب علم به همه موجودات عالم خیر می رساند. به سر و صدا هم نیست. اگر انسان طالب علم و خداوند شد، مانند چراغ می شود. وقتی راه می رود، مردم از نور او استفاده می کنند. چه دیگران بفهمند یا نفهمند.

همین که با یک عالم ربانی معاشرت کنیم. بدون این که آن عالم حرفی بزند، آرامش پیدا می کنیم و محبت دنیا از دل خارج می شود. حتی به وسیله این عالم ربانی به همسایه ها و اهل محل هم خیر می رسد. حتی به وسیله این عالم بلاها دفع می شود. منظور از عالم و طالب علم علوم اصطلاحی نیست و گرنه یک یهودی هم می تواند تمام اصطلاحات حوزه و دانشگاه را یاد بگیرد.