حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 242

اگر شما هم از شخص بزرگ سؤال نکنید، سؤال های شما جواب داده می شود. اما اگر سؤال کنید، ممکن است جواب هایی بشنوید که مصلحت شما نیست. قرآن می فرماید:

فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ؛ (1) پس اگر نمی دانید، از اهل ذکر بپرسید.

یعنی از اهل ذکر سؤال کنید، نه کسی که ذاکر است. کسی که اهل ذکر است. اهل ذکر کسی است که غرق در یاد خداوند متعال است. وقتی به او نگاه می کنند، یاد خداوند می افتند.

خداوند می فرماید سؤال های خود را از اهل دل، یا اهل علم و یا اهل عمل بپرسید، می فرماید: سؤال های خود را از اهل ذکر بپرسید. اهل ذکر کسی نیست که حرف خداوند را می زند. کسی است که غرق یاد خداوند است. چون سیم او وصل است، بدون آن که سؤال کنید مشکلات و سؤال های شما را جواب می دهد. در دل هم اگر از او سؤال کنید، جواب شما را می دهد.

حواریون از حضرت عیسی علیه السلام پرسیدند:

من نجالس؛ با چه کسانی معاشرت کنیم؟

حضرت عیسی علیه السلام فرمودند:

من یذکر کم الله رؤیته و یزید فی علمکم منطقه و یرغبکم فی الآخره عمله؛ (2) با کسی معاشرت کنید که دیدن او شما را به یاد خدا بیندازد. وقتی سخن می گوید، به علم شما بیفزاید. و عمل او هم شما را به آخرت ترغیب کند.