حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 246

مؤمنین باید بر اساس حب خدا و بغض خدا باشد.

ما باید آن کسانی را که ایمانشان از همه بهتر است بیشتر دوست داشته باشیم. محبت ما نسبت به انبیای الهی و ائمه معصومین علیهم السلام باید بیشتر از همه باشد. بعد از آنها محبت ما به کسانی باشد که در وجود آنها محبت به خدا و اولیای خداوند است. اگر کسی چنین باشد، وارد شهر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله می شود. چنین کسی وارد خانه پیغمبر صلی الله علیه و آله و ائمه لیهم السلام شده است.

اساس رابطه ها

نباید دوستی ها بر اساس فقر و ثروت باشد. شخصی می گفت: نفت فروش محله ما می گفت: یک هفته است به من سلام نمی کنی، چون در خانه تو علمک گاز زده اند. معلوم می شود بیست سال است برای غیر خدا سلام می کردم. بیست سال سلام های من بوی تفت می داده است.

اگر رابطه ها برای خداوند باشد، چقدر انسان را سیر می دهد؛ حتی استادها و کتاب هایی که می خوانید، به آن استاد و به آن کتابی که شما را بیشتر به خدا و پیغمبر خدا نزدیک می کند مراجعه کنید. در کتاب ها اول باید سراغ قرآن و «نهج البلاغه» و «صحیفه سجادیه» رفت. در فرزندان هم به آن که از همه مؤمن تر است، بیشتر محبت داشته باشیم.

محبت بی غرض

آن چیزی که انسان را خالص می کند، محبت داشتن برای خداوند است. همان طور که پدر و مادر ما بی غرض به فرزندان خود علاقه دارند، محبت انسان هم به خداوند و اولیای خداوند باید خالص و بی غرض باشد. مثنوی می گوید: