حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 258

وَمَنْ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ ؛ (1) و کسی که به خدا بگرود، دلش را به راه می آورد.

یعنی اگر کسی خداوند را باور کرد، خداوند او را هدایت می کند. شرطش باور کردن است. در زیارت جامعه می خوانیم:

وَمَنْ یَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِیَ إِلَی صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ؛ (2) و هر کس به خدا تمسک جوید، قطعا به راه راست هدایت شده است.

یعنی اگر کسی به خداوند چسبید و معتصم شد، هدایت می شود. اگر به ائمه هدی چنگ زدید، به خداوند چنگ زده اید.

و من اعتصم بکم فقد اعتصم بالله؛ (3) و هر کس به شما تمسک جوید، به خدا تمسک جسته است.

من أراد الله بدء بکم؛ (4) کسی که خدا را اراده کرد، به شما آغاز نمود.

یعنی کسی که اراده خداوند را دارد، باید به ائمه علیهم السلام بچسبد. اگر می خواهی خداوند را بخوانی، باید یا علی بگویی. اینها خداوند را معرفی فرموده اند. اگر ائمه علیهم السلام نمی بودند، کسی خداوند را نمی شناخت. تمام کارهای خیر و عبادت مال پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و ائمه علیهم السلام است، نباید به خودمان نسبت بدهیم.

مرنج و مرنجان

اگر انسان دلی را شکست، راه بسته می شود. باید اول راه را باز کنی، بعد حرکت کنی. به خانه یکی از علما رفتم. یک تابلو بزرگ در منزل داشت که

1- سورۂ تغابن، آیه 11.
2- سوره آل عمران، آیه 101.
3- من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 613 مفاتیح الجنان، ص 893 زیارت جامعه کبیره.
4- من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 615 مفاتیح الجنان، ص 897 زیارت جامعه کبیره.