حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 274

می خواهیم دنبال آن حول و قوه بگردیم؛ دنبال همان چیزی که در تخم چشممان نشسته است. وقتی بنا شد که همه عالم جلوه خدا باشد، خود این بیننده هم جلوه خداست. همه سیر و سلوک همین است. خیلی راحت است.

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

شدت ظهور

اصلا گاهی از شدت نزدیکی و شدت ظهور انسان او را گم می کند.

یا من هو اختفی لفرط نوره؛ (1) ای کسی که از شدت نور و ظهور پنهانی.

ببینید در دعاها چقدر قشنگ با ما حرف زده اند. کسی که می خواهد به خدا برسد راه برای او خیلی نزدیک است. از هر نزدیکی نزدیک تر است:

و انک لا تحتجب عن خلقک إلا أن تحجبهم الآمال دونک؛ (2) و تو از دید خلق پنهان نیستی، جز این که آمال و آرزوهایی که به غیر تو دارند، برای آنان حجاب از شهود جمالت گردیده است.

خدا پنهان شدنی نیست، قابل پنهان شدن هم نیست. این ما هستیم که جلوی چشمانمان پرده افتاده است، پرده ای از آمال و آرزوها، پرده های کثرت و جهل و نافهمی. اگر به اندازه یک ناخن در مقابل چشمت چیزی باشد، خورشید با آن عظمت را نمی توانی بینی. نه این که خورشید پنهان باشد، بلکه پلکها را که بر هم بگذاری همین پوست نازک روی چشم مانع از رؤیت خورشید می شود. باید بت خودیت و منیت و خودبینی و جهالت فرو بریزد تا به خدا برسی.