حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 291

چرا بعضی از اصحاب امام حسین علیه السلام کلاهخود و زره خود را در می آوردند و به مصاف دشمن می رفتند. چون لذت می بردند. «نیزه و شمشیر ریحان من است.» اگر دوست انسان را بزند، خیلی لذت بخش و شیرین است.

حاج آقای دولابی می فرمودند: گوسفندی را که برای یک مؤمن می کشند، دست و بالش را باز کنید تا قشنگ دست و پا بزند؛ چون لذت می برد. جزء بدن یک مؤمن می شود. مؤمن هم که شهید می شود، می خواهد جزء امام شود. از شمشیر و نیزه لذت می برد. چون به امام حسین علیه السلام متصل می شود، اتصال یک قطره به یک دریا.

امیر المؤمنین علیه السلام انگشتان یک نفر از دوستاران خود را به جرم دزدی قطع کردند. دست بریده را گرفت و رفت در بازار و شروع کرد به بیان فضائل امیر المؤمنین علیه السلام گفت: دست مرا یدالله قطع کرده، «قسیم النار و الجنه» و وصی پیامبر بریده است. قربان آن دستی که این دست را قطع کرده است. و همین طور از فضائل حضرت می گفت. حضرت فرمود: او را باز گرداندند و انگشتان قطع شده او را به دستش چسباندند.(1)

حضرت امیر علیه السلام فرمودند:

لوضربت خیشوم المؤمن بسیفی هذا علی أن یبغضنی ما ابغضنی ولو صببت الدنیا بجتماتها علی المنافق علی أن یحبنی ما احبنی و ذلک انه قضی فانقضی علی لسان النبی الامی صلی الله علیه و آله انه قال: یا علی، لا یبغضک مؤمن ولا یجبک منافق؛(2) اگر با این شمشیرم بر بینی مؤمن بزنم که مرا دشمن بدارد، دشمن نخواهد داشت. و اگر تمام دنیا را در گلوی